در غروب تنها و بی كسی نا امید می روم به شهر غصه هایم . شهری كه هیچ كس نباشد . حتی یك پرنده


كسی نباشد كه قصه عشقم را بخواند و به حالم گریه كند .


تنها و بی كس غصه هایم را در دلم نگه می دارم تا شاید آشنایی برسد


و بگویم از درد جدایی ، درد بی وفایی ، كه بنگاری من همیشه تنها بودم ، تنها هستم و تنها می روم


به شهری كه تنها باشم تا شاید در سرزمین عشق با دلی پر از غصه بمیرم ....

سوگ نبودنت به خیالم نشسته است

هر لحظه بی تو,  مرگ به حالم گذشته است

بی تو دگر در حسرت پرواز نیستم

اندوهُ  رفتنت پر  و بالم   شکسته است

دلم گرفته است

                      دلم گرفته است 

                                       به ايوان ميروم و انگشتانم را بر پوست کشيده ي شب ميکشم 

  چراغهاي رابطه تاريکند 

                             چراغهاي رابطه تاريکند 

                                                          کسي مرا به افتاب معرفي نخواهد کرد 

 کسي مرا به ميهماني گنجشکها نخواهد برد

                                                         پرواز را به خا طر بسپار پرنده مردني ست

روحت شاد

در تاریکی چشمانت را جستم
در تاریکی چشمانت را یافتم
و شبم پر ستاره شد

تورا صدا کردم
در تاریکی شبها دلم صدایت کردو تو با طنین صدایم به سویم آمدی
با دستهایت برای دستهایم آواز خواندی
برای چشمهایم با چشمهایت
برای لبهایم با لبهایت
برای تنم با تنت آواز خواندی
من با چشمها و لبهایت انس گرفتم
با تنت انس گرفتم
چیزی در من فروکش کرد
چیزی در من شکفت
من دوباره در گهواره کودکی خویش
به خواب رفتم
و لبخند آن زمانم را بازیافتم

در من
شک لانه کرده بود
دستهای تو
چون چشمه ای به سوی من جاری شد
و من تازه شدم من یقین کردم
یقین را چون عروسکی در آغوش گرفتم
و در گهواره سالهای نخستین به خواب رفتم
دردامانت - که گهواره رویاهایم بود -
و لبخند آن زمان به لبهایم برگشت
با تنت برایم لالا گفتی
چشمهای تو با من بود
و من چشمهایم را بستم
چرا که دستهای تو اطمینان بود
بدی تاریکیست
شبها جنایتکارند
ای دل آویز من ای یقین ! من با بدی قهرم
و تو را بسان روزی بزرگ آواز می خوانم


صدایت می زنم گوش بده قلبم صدایت می زند
شب گرداگردم حصار کشیده است
و من به تو نگاه می کنم
از پنجره های دلم
به ستاره هایت نگاه می کنم
چرا که هر ستاره
آفتابیست
من آفتاب را باور دارم
من دریا را باور دارم
و چشمهای تو سرچشمه دریاست
انسان سرچشمه دریاست

امشب آمده ام تا قصه کوچه را دوباره تکرار کنم

تا نگاهت را دوباره با من قسمت کنی
و دوباره شب بود و نگاهت چه معصومانه پر از وسوسه اشک
باورم نیست که این دیوانه منم  که گاه می مانم از لیاقتم برای داشتن عشق تو
و چقدر دل تنگی هایم برایت اشک می شود و فرومی ریزد و چقدر بغض های سیاهم در غربت
تنهایی نفش می شود و نمی بینی 
منی که به دامان هر شب پناه می برم و غم عشق تو را برای لحظه لحظه عمر بی ثمرم میگویم
منی که یک نگاه آشفته ات را به هزار خنده بهار نمی دهم...این دیوانه منم
در این شب های بلند آرزویی دارم
آرزویی به بلندای یک شب زمستانی...که تو تا ابد برای من باشی و من تا انتهای دو دنیا دیوانه ی نگاه
تو بمانم
امشب حس می کنم ابری در پشت چشمان خسته ام پنهان شده
شاید چون دوباره پناه آورده ام به هزاران کاش که ذره ذره در دلم می پوسد
کاش از نظر هرزه ی مردمکان نمی ترسیدم
کاش این آرزوی داشتننت مرا بر باد ندهد

کاش...
نمی دانم رویاهایم تا کدامین روز نیامده در ذهن بی حصارم می شکند...

گمان نمی كنم این دستها به هم برسند

          دو دلشكسته ی در انزوا به هم برسند

          ضریح و نذر رها كن بعید می دانم

           دو دست دور به زور دعا به هم برسند

           شكوه عشق به زیر سوال خواهد رفت

            و گرنه می شود آسان دو تا به هم برسند

دست هایم از یاد مشعل ها تهی شده بود

همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود

مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد

لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود

تنها میرفتم ، می شنوی ؟ تنها

من از شادی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم

آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند

در ها عبور غمناک مرا می جستند

و من می رفتم ، می رفتم تا در پایان خودم فرو افتم 

ناگهان تو از بیراهه لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی

صدای نفسهایم با طرح دوزخی اندامت در آمیخت

همه تپش هایم از آن تو باد چهره به شب پیوسته !

همه تپشهایم ...

من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام

تا در خطهای عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم

دست هایم را به سراسر شب کشیدم ،

زمزمه نیایش در بیداری انگشتانم تراوید

خوشه فضا را فشردم ،

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید

و سرانجام

در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم

میان ما سرگردانی بیابان هاست

بی چراغی شب ها ، بستر خاکی غربت ها ، فراموشی آتش هاست

دستهایم خالی است..............خالی از وسعت با هم بودن
چشمهایم خالی است..........خالی از سایه سنگین نگاه عاشق
دل من .پر اندوه. همچو سنگینی خاک
روح من پر شده از تنهایی. همچو مرغی غمگین در نهانخانه یک شاخه خشک
دستهایم خالی است
خالی از حجم نوازشگر عشق
خالی از وسعت با هم بودن
در کنار تو پر آواز شدن
در کنار تو به تنهایی و غم خنده زدن
با تو همدم بودن
با تو همراز شدن
با تو دمساز شدن
با تو اغاز سخن از همه چیز
با تو ماندن. بودن
آرزوی دل تنهای من است
لیک با این همه امید دراز
..............
دستهایم......خالی است

آدمك مرگ همين جاست بخند...

آن خدايي كه بزرگش خواندي...

 به خدا مثل تو تنهاست بخند...

دست خطي كه تو را عاشق كرد...

شوخي كاغذي ماست بخند...

فكر كن درد تو ارزشمند است...

فكر كن گريه چه زيباست بخند..... !؟

اگر دروغ رنگ داشت
هر روز،شاید
ده ها رنگین کمان
در دهان ما نطفه میبست
و بیرنگی کمیاب ترین چیزها بود
اگر عشق، ارتفاع داشت
من زمین را در زیر پای خود داشتم
و تو هیچگاه عزم صعود نمیکردی
آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها
به تمسخر میگرفتی
اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت
عاشقان سکوت شب را ویران میکردند
اگر براستی خواستن توانستن بود
محال نبود،وصال
و عاشقان که همیشه خواهانند
همیشه میتوانستند تنها نباشند
اگر گناه وزن داشت
هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد
تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی
و شاید من، کمر شکسته ترین بودم
اگر غرور نبود
چشمهای مان به جای لبها سخن نمیگفتند
و ما کلام دوستت دارم را
در میان نگاه های گهگاه مان جستجو نمیکردیم
اگر دیوار نبود
نزدیک تر بودیم،
همه وسعت دنیا یک خانه میشد
و تمام محتوای یک سفره
سهم همه بود
و هیچکس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمیشد
اگر ساعتها نبودند
آزاد تر بودیم،
با اولین خمیازه به خواب میرفتیم
و هر عادت مکرر را
در میان بیست و چهار زندان حبس نمیکردیم
اگر خواب حقیقت داشت
همیشه با تو در کنار آن ساحل سبز
لبریز از ناباوری بودم
هیچ رنجی بدون گنج نبود
اما گنجها شاید، بدون رنج بودند
اگر همه ثروت داشتند
دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند
و یکنفر در کنار خیابان خواب گندم نمیدیدید
تا دیگری از سر جوانمردی
بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند
اما بی گمان صفا و سادگی میمرد،
اگر همه ثروت داشتند
اگر مرگ نبود
همه کافر بودند
و زندگی بی ارزشترین کالا بود
ترس نبود،زیبایی نبود
و خوبی هم، شاید
اگر عشق نبود
به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟
کدام لحظه نایاب را اندیشه میکردیم؟
و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟
آری! بیگمان پیش از اینها مرده بودیم
اگر عشق نبود
اگر کینه نبود
قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق میگذاشتند
من با دستانی که زخم خورده توست
گیسوان بلند تو را نوازش میکردم
و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم
به یادگار نگه میداشتی
و ما پیمانه هایمان را در تمام شبهای مهتابی
به سلامتی دشمنانمان می نوشیدیم
اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد
من بیگمان
دوباره دیدن تو را آرزو میکردم
و تو نیز
هرگز ندیدن من را
آنگاه نمیدانم
براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟

من بودم و انتظار
و تو آمدي                                                                
                       قلبم کند شد
 مي دانم خيالي خام بود،اما
قلبم کند شد
گويي همين جايي...
اشکهايم روان شد.

نگفته هايم را چون آتش زير خاکستر مي سوزاندم
پس کي مي خواهي خودت باشي؟
خود خودت

شايد هم تو چيزي بيش از اين نباشي
اما دلم باور ندارد
پس بيا تا به باور برسم
 
امشب مي خواهم براي تو و فقط براي تو بسرايم
شايد چون تو دوري
دور تر از هميشه
و شايد ديگر از آن من نيستي
وشايد...
 
نه،ديگر بس است...
طاقت شايد ها را ندارم
بار اول که زير نور شمع مي نوشتم براي تو

ماه ها پيش
ماه ها پيش بود

چه قدر زود مي گذرد خوبي ها
و چه قدر تلخ مي گذرد سختي ها
دوباره چراغ ها خاموش است و من
بدون تو
با يک شمع
همان شمع است
آن دفعه مي سوخت براي رسيدن به تو
ولي اين بار ميسوزد در هجران تو

 هجراني که انتها ندارد
انتهايش در بي تو بودن است
باز هم بي تو
 
از انتها گريزانم
شايد چون مي دانم
نبودنت آنجا هميشگي است
تا هرگز منتظرت خواهم ماند
چون مي دانم ديگر آمدني در کار نيست....

 نزدیک‌تر بیایی،‌تا از تو گُل بچینم؟
در کوچه‌های تردید، تنها رهایم، آیا
تقدیر بی‌تو بودن، نقش است بر جبینم؟
ای اشتیاق آبی! با من بمان که عمری‌ست
در آرزوی پرواز، بی‌آسمان‌ترینم     

بر لب آب  می روم و بر چشمهایت سجده می کنم بسی

وه که چه اقیانوس عظیمی تا انتهای عشق کشیده می شود

در یک شب از فصل بهار

که خورشید با دریا وداع می کند

دور از تو با غروب دلگیر کوهستان پیر غمزده

رفتنت را بهانه می کنم و

تنها و غریب رو به رو با دریا گریه می کنم شبی

نسیم خنک رو به وزیدن گرفته است

ستارگان آرام آرام

پشت ابرهای تیره بی پناه به خواب رفته اند

آسمان رفته رفته تاریک می شود

ماه از تنهایی خویشتن گم کرده است وجودش را

انگار پاییز دیگری در ابتدای بهاران آغاز می شود

آسمان دلش گرفت و سخت گریه می کند دمی

و من منتظر کوچه های شب

در زیر باران های آسمان خیس

اشک هایم را با گریه های آسمان غمناک از این زمان

بر خاک هدیه می دهم

شب از نصفه خویشتن پر گذشته است

آن طرف ها پای آب در ساحلی عجیب

چند تکه چوب از عشق آتش گرفته اند

نزدیک می شوم و همچنان که خیره در نورم

بر روی ماسه های نرم و داغ و خیس

آهسته و آرام

بدور از گوش نا محرم سنگین این زمان

می نویسم سنگین

که چه بیایی چه نیایی

مرا آتش زدی ای عشق  

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت جدا کردم ... نمیدانم چرا رفتی ؟؟؟!! و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید.

اينجا نگاه جاده ها هم اخم دارد اي کاش امشب لحظه اي باران ببارد

دستان سردم را بگيرم زير باران تا حس کنم من را چقدر او دوست دارد ...

هوا ابري است.

                شايد باران ببارد.
بوي خوش باران ذره اي از بوي مهرباني توست؛ و زلالي قطراتش يادآور صداقت کلام توست ...

باران را دوست دارم چراکه تو را نياز دارم....
هوا ابري است... چرا باران نميبارد!!!!!!!
                                      چه سکوتي اينجاست............

روز آخر كه ديدمش

تنها نگاه بود بين ما

نه حرفي نه كلامي

و نه تب و تابي كه بگويد

محبتي بين ما بود  زماني

و در پس آن نگاه آخر

تمام شد آن عشق لايتناهي

آري تمام شد

بدون هيچ وداعي...

دختر ماه اسفند ، پري اشك و لبخند
آيينه ي پرستش ، قداست يه سوگند

نقاشي قشنگه ، دستاي آفرينش
واي كه چه چيزي چيده ! دستاي خوشه چينش

تو باغ سبز چشمات ، شعله جوونه كرده
خورشيد تن طلايي ، پيش تو سيب زرده

آدمكاي برفي ، مي ترسن از نگاهت
ستاره ها مي سوزن ، تو چشماي سياهت

تو اومدي و بازم ، جاده تو رُ قدم زد
لالايي قدمهات ، خواب گل بهم زد

 

نمي دانم تو ميداني؟

دل من در هواي ديدنت بي تاب گرديد سراپاي وجودم همچو شمع آب گرديد

نمي دانم تو ميداني؟

ز هجرت ديدگانم همچو دريايي زخون گشته غم ودرد م فزون گشته ؟

نمي دانم تو مي داني؟

که من اينک درون بستر خود سخت ميگريم واز تب درميان بسترم همچو شمع مي سوزم؟

نمي دانم تو مي داني؟

که من اکنون درون بستر خود با غم هجران هم آغوشم براي ديدن رويت دو چشم اشکبارم را

به روي ماه مي دوزم وبا او از غم ورنج درونم راز مي گويم.

من اکنون در فضاي خاطرم پيچيده عطر جان فضاي خاطرات تو

کنون با خاطرات عشق شيرينت چه زيبا عالمي دارم

هنوز آواي تو در گوش جانم سخت مي پيچد

نگاه آشنايت در نگاهم گرم مي خنددو مي گويد

دل ديوانه ام امشب با غم وشادي وعيش وطرب بيگانه است

من از دوري تو چون مرغکي بي آشيان حيران وسر گردان وبار اندوهي افتاده بردوشم

کنون تنها تو را خواهم تو را زيرا:

تو دنياي خوش جاويد من هستي